Εαν κάποιος με ρωτούσε έαν φοβάμαι το βουνό κάθε φορά που πάω του λέω ναι. Δεν φοβάμαι το σκοτάδι, δεν φοβάμαι που είμαι μόνος μου κτλ αλλά φοβάμαι τα γυρίσματα του καιρού, φοβάμαι τα ξαφνικά που μπορεί να προκύψουν κτλ. Πάντα πριν την εξόρμηση στο βουνό θα έχετε στο μυαλό σας όλα αυτά. Για να γίνει η βόλτα όμορφη ανάμνηση και όχι εφιάλτης. 

Το βουνό με οικογένεια δεν είναι απλά μια βόλτα. Είναι μια ευθύνη που δεν συγχωρεί την προχειρότητα. Δεν χρειάζεται να φοβηθείς για να το σεβαστείς, αλλά πρέπει να είσαι προετοιμασμένος. Και η προετοιμασία δεν φαίνεται από το πόσα πράγματα κουβαλάς, αλλά από το αν έχεις τα σωστά. 
Πριν καν ξεκινήσεις, έχεις ήδη πάρει τις πιο σημαντικές αποφάσεις: διαδρομή, καιρός, διάρκεια. Αν κάτι από αυτά δεν σου κάθεται καλά, απλά δεν πας. Το βουνό θα είναι εκεί και αύριο. Το λάθος είναι να πιεστείς να πας “αφού το κανονίσαμε”. 
Όταν μιλάμε για εξοπλισμό, δεν μιλάμε για πολυτέλειες. Μιλάμε για βασικά εργαλεία που μπορούν να κάνουν τη διαφορά αν κάτι πάει στραβά. Το πρώτο και πιο σημαντικό είναι το νερό. Πάντα περισσότερο απ’ όσο νομίζεις. Με παιδιά, η αφυδάτωση έρχεται γρήγορα και πολλές φορές δεν το καταλαβαίνουν καν. Μαζί με το νερό, χρειάζεσαι και κάτι να δώσει ενέργεια: απλά πράγματα, όπως μπάρες, ξηρούς καρπούς, φρούτα. Όχι βαριά φαγητά, αλλά κάτι που τρώγεται εύκολα και γρήγορα. 
Το φαρμακείο είναι κάτι που πολλοί το έχουν “για το καλό”, αλλά λίγοι ξέρουν τι έχουν μέσα. Δεν χρειάζεται να κουβαλάς νοσοκομείο, αλλά πρέπει να έχεις τα βασικά: γάζες, αντισηπτικό, επίδεσμο, ένα ελαστικό για στραμπουλήγματα, κάτι για τσιμπήματα και ένα παυσίπονο. Με παιδιά, ένα απλό γδάρσιμο μπορεί να γίνει μεγάλο θέμα αν δεν το αντιμετωπίσεις σωστά και άμεσα. 
Ο φωτισμός είναι άλλο ένα σημείο που υποτιμάται. Ένας φακός ή ένας φακός κεφαλής δεν είναι για “αν σκοτεινιάσει”. Είναι για το “αν κάτι καθυστερήσει”. Στο βουνό, ο χρόνος δεν κυλάει όπως στην πόλη. Μια μικρή καθυστέρηση μπορεί να σε βρει στο ημίφως χωρίς να το περιμένεις. 
Ένα απλό αλλά πολύτιμο εργαλείο είναι η σφυρίχτρα. Σε περίπτωση που χαθεί κάποιος ή χρειαστεί βοήθεια, ο ήχος ταξιδεύει πολύ πιο μακριά από τη φωνή. Είναι κάτι μικρό που δεν πιάνει χώρο, αλλά μπορεί να αποδειχθεί κρίσιμο. 
Το μαχαίρι είναι εργαλείο, όχι παιχνίδι. Για τον ενήλικα είναι απαραίτητο — για κοπή, προετοιμασία, μικροεπισκευές. Για τα παιδιά όμως δεν είναι δεδομένο. Αν είναι αρκετά μεγάλα, μπορείς να τα εισάγεις με σωστό τρόπο, αλλιώς απλά δεν το ακουμπάνε. 
Ρούχα… εδώ γίνεται το μεγαλύτερο λάθος. Δεν ντύνεσαι για τη στιγμή, αλλά για την αλλαγή. Ένα αδιάβροχο, μια επιπλέον μπλούζα και σωστά παπούτσια είναι από τα πιο βασικά. Τα παιδιά ιδρώνουν, κάθονται κάτω, βρέχονται πιο εύκολα. Αν κρυώσουν, η κατάσταση αλλάζει πολύ γρήγορα. 
Όσο για τους κανόνες, εκεί δεν υπάρχουν εκπτώσεις. Δεν είναι θέμα αυστηρότητας, είναι θέμα ασφάλειας. Το παιδί πρέπει να ξέρει ότι δεν φεύγει από το οπτικό πεδίο. Όχι “λίγο πιο πέρα”, όχι “πάω μέχρι εκεί”. Πάντα σε σημείο που το βλέπεις. Το βουνό δεν είναι παιδική χαρά — έχει σημεία που φαίνονται ακίνδυνα αλλά δεν είναι. 
Δεν τρέχουμε σε κατηφόρες, δεν πλησιάζουμε άκρες και γκρεμούς, δεν πιάνουμε φυτά ή ζώα που δεν γνωρίζουμε. Αυτά δεν τα λες μία φορά. Τα δείχνεις, τα εξηγείς και τα υπενθυμίζεις ήρεμα. 
Ένας πολύ σημαντικός κανόνας που συχνά ξεχνιέται είναι ο εξής: πάντα κάποιος ξέρει πού είσαι. Πριν φύγεις, ενημερώνεις έναν δικό σου άνθρωπο για το πού θα πας και περίπου πότε θα επιστρέψεις. Δεν είναι υπερβολή — είναι απλή πρόληψη. 
Και τέλος, το πιο σημαντικό εργαλείο δεν είναι κάτι που κουβαλάς στην τσάντα. Είναι η κρίση σου. Να καταλάβεις πότε πρέπει να γυρίσεις πίσω. Γιατί στο βουνό, το να γυρίσεις δεν είναι αποτυχία. Είναι σωστή απόφαση. 
Με οικογένεια, ο στόχος δεν είναι να “κατακτήσεις” κάτι. Είναι να πας, να ζήσεις την εμπειρία και να επιστρέψεις όλοι καλά. Αν το πετύχεις αυτό, τότε έχεις κάνει τα πάντα σωστά.